In dit stilleven zien we een eenvoudige opstelling: een verweerde aardewerken kruik, een stuk gebroken brood, twee donkere vruchten en een licht doek dat nonchalant over de rand van de tafel hangt. De achtergrond is diep en gesloten, waardoor de voorwerpen als het ware uit de stilte naar voren treden.

De kruik, met zijn afbladderende huid en littekens van de tijd, staat symbool voor vergankelijkheid en gebruik. Dit is geen object van luxe, maar van dienstbaarheid — iets dat geleefd heeft. De beschadigingen zijn niet verhuld, maar juist zorgvuldig geschilderd, waardoor het verleden van het object zichtbaar blijft.

Het brood, gebroken in plaats van onaangeroerd, roept associaties op met delen, kwetsbaarheid en misschien zelfs het sacrale. Het is voedsel, maar ook teken: van leven, van afhankelijkheid, van iets wat gegeven wordt en weer verdwijnt.

De donkere vruchten links balanceren de compositie en brengen rust. Ze zijn gesloten, intact — een tegenwicht voor het gebroken brood. Samen vormen ze een subtiele dialoog tussen heel en beschadigd, tussen bewaren en vergaan.

Het plastic dat over de tafelrand valt, verzacht het geheel. Het vangt het licht op een bijna tastbare manier en versterkt het gevoel van stilte en intimiteit. Het is alsof de tijd hier even heeft stilgestaan.

Qua sfeer en licht ademt het schilderij een verstild, bijna contemplatief karakter. Het nodigt niet uit tot snelle interpretatie, maar tot langzaam kijken. Wat op het eerste gezicht eenvoudig lijkt, onthult bij langer kijken lagen van betekenis: over tijd, gebruik, vergankelijkheid en aandacht.

Dit is geen verhaal met een expliciete boodschap, maar een moment — een stille aanwezigheid waarin ruimte is voor eigen herinnering, bezinning of zelfs gebed.